Adoracja związana jest z kultem chlebów pokładnych, zwanych chlebami oblicza. Hebrajskie wyrażenie to lehem ha panin, czyli chleb obecności, oblicza. Tradycja ta sięga nakazu z Księgi Wyjścia (34, 23; 23, 17), kiedy mężczyźni byli zobowiązani stanąć trzy razy w roku przed „obliczem Pana” w dniach świąt: Paschy, Pięćdziesiątnicy i Namiotów. Brant Pitre w książce „Jezus i żydowskie korzenie Eucharystii” pisze: „Zgodnie z tym, co podaje Talmud jerozolimski, jak i Talmud babiloński, podczas każdego z tych świąt kapłani dokonywali czegoś niezwykłego: wynosili złoty stół z chlebami pokładanymi z Miejsca Świętego, tak aby żydowscy pielgrzymi mogli go zobaczyć. Wyniósłszy święte chleby, kapłani unosili go (złoty stół) do góry i pokazywali leżące na nim chleby tym, którzy przybyli na święto, mówiąc im «Patrzcie, oto miłość Boga do was!» (Talmud Babiloński Menachot 29a).
Gdyby tradycja ta nie była tak dobrze udokumentowana, wręcz trudno byłoby w nią uwierzyć”.
Te wydarzenia Starego Testamentu są bardzo sugestywne, nawiązują do wystawienia Najświętszego Sakramentu, choć w Piśmie Świętym nie ma o tym mowy wprost. Może zgłębienie Pisma Świętego, które mówi o przepisach, w jakich powstały stoły pokładne i chleby, rozjaśni i pomoże ci przyjąć Tajemnicę Eucharystii, która zawsze jest poza wszelkim czasem i przestrzenią. Bo tam, gdzie Jezus – tam jest całe niebo. Tam, gdzie ty przyjdziesz do Niego z tym, co jest treścią twojego chleba powszedniego, tam dzieje się zawsze cud przemiany.
Biblia o chlebach pokładnych
Zostaje ustanowione wieczne przymierze, dar od ludu wybranego. Kpł 24, 5-9.
Stoł na chleby pokładne
Przenośny ołtarz akacjowy powleczony złotem, do wystawiania ofiar w szczególności chlebów.