Wprowadzenie ogólne
Każda perykopa, czyli fragment tekstu biblijnego jest przedstawiony w kilku tłumaczeniach. Dlaczego? Bo czasem przeczytanie jednego tłumaczenia może nam nie pomóc, zwłaszcza jeśli to tłumaczenie z Biblii Tysiąclecia, gdyż osłuchaliśmy się z nią w Kościele. Inne tłumaczenia mogą nas zdziwić, zaniepokoić, a nawet rozśmieszyć.
Wielu się zniechęca w czytaniu Pisma Świętego ponieważ zaczyna swoją przygodę od zbyt trudnych fragmentów. Jeśli to twoje początki, to zacznij czytanie Biblii najlepiej od czytań z dnia. Np: https://mateusz.pl/czytania/; lub https://niezbednik.niedziela.pl/.
Wprowadzenie szczegółowe
Manna jest cudownym pokarmem, nie ma go za mało ten kto ma mało i nie zbywa temu kto ma dużo. Smak ma wyborny, nie da się jej nazbierać na zapas jest o poranku czeka na Izraelitów.
Wj 16, 14-36
Biblia Tysiąclecia
wyd. 5
14. Gdy się warstwa rosy uniosła ku górze, wówczas na pustyni leżało coś drobnego, ziarnistego, niby szron na ziemi. 15. Na widok tego Izraelici pytali się wzajemnie: Co to jest? gdyż nie wiedzieli, co to było. Wtedy powiedział do nich Mojżesz: To jest chleb, który daje wam Pan na pokarm. 16. To zaś nakazał wam Pan: Każdy z was zbierze dla siebie według swej potrzeby, omer na głowę. Każdy z was przyniesie według liczby osób, które należą do jego namiotu. 17. Izraelici uczynili tak i zebrali jedni dużo, drudzy mało. 18. Gdy mierzyli swój zbiór omerem, wówczas ten, który zebrał wiele, nie miał nic zbywającego, kto zaś za mało zebrał, nie miał żadnego braku każdy zebrał według swych potrzeb. 19. Następnie Mojżesz powiedział do nich: Niechaj nikt nie zostawia nic z tego do następnego rana. 20. Niektórzy nie posłuchali Mojżesza i pozostawili trochę na następne rano. Jednak pojawiały się robaki i następowało gnicie. I rozgniewał się na nich Mojżesz. 21. Zbierali to każdego rana, każdy według swych potrzeb. Lecz gdy słońce goręcej przygrzewało, topniało. 22. W szóstym zaś dniu zbierali podwójną ilość pożywienia, dwa omery na każdego. I przybyli wszyscy przełożeni zgromadzenia, i donieśli o tym Mojżeszowi. 23. A on rzekł do nich: Oto, co Pan chciał wam powiedzieć: Dniem świętym spoczynku, szabatem poświęconym Panu, jest dzień jutrzejszy. Upieczcie, co chcecie upiec, i ugotujcie, co chcecie ugotować. Wszystko zaś, co wam zbywa, odłóżcie na dzień następny. 24. I odłożyli na następny dzień według nakazu Mojżesza. I nie nastąpiło gnicie, ani też nie było w tym robactwa. 25. Mojżesz powiedział: Jedzcie to dzisiaj, albowiem dzisiaj jest szabat ku czci Pana! Dzisiaj nie znajdziecie tego na polu. 26. Przez sześć dni możecie zbierać, jednak w dniu siódmym jest szabat i nie będzie nic tego dnia. 27. Niektórzy z ludu wyszli siódmego dnia, aby zbierać, ale nic nie znaleźli. 28. Wówczas Pan powiedział do Mojżesza: Jak długo jeszcze będziecie się wzbraniali zachowywać moje nakazy i moje prawa? 29. Patrzcie! Pan nakazał wam szabat i dlatego w szóstym dniu dał wam pokarm na dwa dni. Każdy z was przeto pozostanie w domu! W dniu siódmym żaden z was niech nie opuszcza swego miejsca zamieszkania. 30. I stosownie do tego lud obchodził dnia siódmego szabat. 31. Dom Izraela nadał temu pokarmowi nazwę manna. Była ona biała jak ziarno kolendry i miała smak placka z miodem. 32. Mojżesz rzekł: Oto, co nakazał Pan: Napełnijcie omer i przechowajcie go dla waszych pokoleń, aby zobaczyły pokarm, którym żywiłem was na pustyni po wyprowadzeniu z ziemi egipskiej. 33. Mojżesz rzekł do Aarona: Weź naczynie i napełnij je omerem manny, i złóż ją przed Panem, aby przechować ją dla waszych pokoleń. 34. Aaron położył je przed Świadectwem, aby przechować - jak to Pan nakazał Mojżeszowi. 35. Izraelici jedli mannę przez czterdzieści lat, aż przybyli do ziemi zamieszkałej. Jedli mannę, aż przybyli do granic ziemi Kanaan. 36. Omer zaś jest dziesiątą częścią efy.
Biblia Jakuba Wujka
z 1923 r.
14. A gdy okryła wierzch ziemie, ukazało się na puszczy coś drobnego, a jakoby w stępie utłuczonego, na podobieństwo śronu na ziemi. 15. Co gdy ujrzeli synowie Izraelscy, rzekli jeden do drugiego: Manhu? (co znaczy: Cóż to jest?) bo nie wiedzieli, co było. Którym rzekł Mojżesz: Ten jest chleb, który wam dał Pan ku jedzeniu. 16. Ta jest mowa, którą przykazał Pan: Niech zbiera każdy z niego, ile potrzeba ku jedzeniu: gomor na każdą głowę, według liczby dusz waszych, które mieszkają w namiecie, tak nabierzecie. 17. I uczynili tak synowie Izraelowi: i nazbierali jeden więcéj, drugi mniéj. 18. I mierzyli wedle miary gomor: Ani który więcéj nazbierał, więcéj miał: ani który mniéj był nagotował, nalazł mniéj: ale każdy według tego, co mógł zjeść, nazbierał. 19. I rzekł Mojżesz do nich: Żaden niech nie zostawia z niego do zarania. 20. Którzy nie posłuchali go, ale zostawili niektórzy z nich aż do poranku: i jęło się zalęgać chrobactwem i pogniło. I rozgniewał się przeciw im Mojżesz. 21. I zbierali po ranu każdy, ile mogło być dosyć ku jedzeniu: a gdy się zagrzało słońce, topniało. 22. A dnia szóstego zbierali pokarmy we dwójnasób, to jest, dwa gomor na każdego człowieka. I przyszli wszyscy przełożeni pospólstwa, i powiedzieli Mojżeszowi. 23. Który im rzekł: To jest, co mówił Pan: Odpoczynienie Szabathu jutro jest poświęcone Panu: cokolwiek macie robić, róbcie, a co macie warzyć, warzcie: a cokolwiek zostanie, schowajcie do jutra. 24. I uczynili tak, jako Mojżesz przykazał, a nie zgniło, ani się w nim robak nalazł. 25. I rzekł Mojżesz: Jédzcie to dzisiaj; bo Szabath jest Pański: nie najdzie się dziś na polu. 26. Przez sześć dni zbierajcie, a dnia siódmego Szabath jest Pański, przeto się nie najdzie. 27. I przyszedł siódmy dzień: a wyszedłszy z ludu, aby zbierali, nie naleźli. 28. I rzekł Pan do Mojżesza: Pókiż niechcecie zachować rozkazania mego i zakonu mego? 29. Patrzcie, iż Pan dał wam Szabath, i przeto w dzień szósty dał wam pokarm dwojaki: każdy niech mieszka sam u siebie, żaden niech nie wychodzi z miejsca swego dnia siódmego. 30. I obchodził Szabath lud dnia siódmego. 31. I nazwał dom Izraelów imię jego Man: które było jako nasienie koryandru białe, a smak jego, jako białego chleba z miodem. 32. I rzekł Mojżesz: Ta jest mowa, którą Pan przykazał: Napełnij gomor z niego, a niech chowan będzie na przyszłe potem rodzaje, aby znali chleb, którymem was karmił na puszczy, kiedy wyprowadzeni jesteście z ziemie Egipskiéj. 33. I rzekł Mojżesz do Aarona: Weźmij statek jeden, a nasyp weń Man, ile może w się wziąć gomor: i połóż przed Panem, ku zachowaniu na rodzaje wasze, 34. Jako przykazał Pan Mojżeszowi: i położył go Aaron w przybytku na zachowanie. 35. A synowie Izraelowi jedli Man, czterdzieści lat, aż weszli do ziemie mieszkalnéj: tym pokarmem żywieni są, aż przyszli do granic ziemie Chananejskiéj. 36. A gomor jest dziesiąta część Ephy.
Biblia księży Paulistów
14. Gdy mgły się uniosły, na powierzchni pustyni leżały drobne, okrągłe ziarenka, podobne do szronu. 15. Gdy Izraelici to zobaczyli, mówili jeden do drugiego: „Man hu”, gdyż nie wiedzieli, cóż to takiego. Mojżesz powiedział do nich: „To jest właśnie chleb, który PAN daje wam jako pożywienie. 16. A oto, co PAN nakazuje: «Niech każdy nazbiera tyle, ile potrzebuje na posiłek. Zbierzcie również dla tych, którzy pozostali w namiotach, licząc jeden omer na osobę»”. 17. Tak też postąpili Izraelici, jedni zebrali więcej, a inni mniej. 18. Gdy odmierzyli po omerze, okazało się, że ci, którzy zebrali więcej, nie mieli za dużo, a tym, którzy zebrali mniej, nie zabrakło. Każdy nazbierał tyle, ile potrzebował na posiłek.
19. Mojżesz rzekł do nich: „Niech nikt nie odkłada zapasów na następny dzień!”. 20. A jednak nie posłuchano Mojżesza, wielu zostawiło część porcji do następnego poranka. Wówczas zalęgły się robaki i wszystko się popsuło. Mojżesz rozgniewał się na nich. 21. Każdego ranka wszyscy zbierali tyle, ile potrzebowali na posiłek, a gdy zaczynało grzać słońce, reszta się rozpływała. 22. Szóstego dnia zebrali natomiast podwójną porcję pożywienia, po dwa omery na osobę. Naczelnicy społeczności przyszli do Mojżesza i donieśli mu o tym, 23. na co on rzekł: „Tak właśnie polecił PAN: «Jutro będzie czas odpoczynku, święty szabat dla PANA. Upieczcie, co macie upiec, ugotujcie, co macie ugotować, a całą resztę zachowajcie sobie jako zapasy na jutro»”. 24. Zostawili więc pożywienie do rana, zgodnie z poleceniem Mojżesza, a ono się nie popsuło ani robactwo się w nim nie zalęgło. 25. Mojżesz zachęcał ich: „Posilcie się dzisiaj tym, co zebraliście wczoraj, gdyż mamy szabat dla PANA! Dzisiaj nie znajdziecie pożywienia na polach. 26.Przez sześć dni je zbieracie, lecz siódmego dnia przypada szabat, nie będzie go więc w tym dniu”. 27. Niektórzy jednak spośród ludu wyszli, by zbierać również siódmego dnia, ale nic nie znaleźli. 28. Na to rzekł PAN do Mojżesza: „Jak długo jeszcze będziecie się sprzeciwiać zachowywaniu moich przykazań i mojego prawa? 29. Patrzcie! PAN sam obdarzył was szabatem! Dlatego On daje wam w szóstym dniu podwójną porcję pożywienia. W siódmym dniu niech każdy pozostanie w domu i nie opuszcza swojego miejsca”. 30. Odpoczął więc lud siódmego dnia.
31. Izraelici nazwali ów pokarm manną. Był on podobny do nasion kolendry, biały, o smaku placka z miodem. 32. Mojżesz powiedział: „Tak polecił PAN: «Odmierz jeden omer manny, na pamiątkę dla przyszłych pokoleń, aby mogli oglądać pożywienie, jakim karmiłem ich na pustyni, gdy wyprowadziłem ich z ziemi egipskiej»”.33. Następnie Mojżesz rzekł do Aarona: „Weź dzban, wsyp do niego miarę jednego omera manny i postaw przed PANEM jako pamiątkę dla przyszłych pokoleń”. 34. Aaron umieścił naczynie na pamiątkę przed Świadectwem Przymierza, zgodnie z poleceniem, które PAN dał Mojżeszowi. 35. Izraelici żywili się manną przez czterdzieści lat, aż doszli do ziemi, na której mieli się osiedlić. Jedli mannę do czasu, aż dotarli do granic krainy Kanaan. 36. Omer to jedna dziesiąta efy.
Biblia Pierwszego Kościoła
14. Na powierzchni pustyni zostało coś ziarnistego jak biała kolendra lub jak szron ziemi. 15. Kiedy synowie Izraela zobaczyli to, pytali jeden drugiego: „Co to jest?” Nie wiedzieli bowiem, co to jest. Wtedy Mojżesz rzekł im: „To jest właśnie chleb, który daje wam wam Pan do jedzenia. 16. I Pan wam nakazuje: Niech każdy zgarnie sobie z tego według potrzeby. Zbierzcie jeden gomor na głowę liczby osób, które każdy z was ma w swoim namiocie”. 17. I synowie Izraela zrobili zgodnie z tym: jeden zebrał dużo, drugi mało. 18. Lecz gdy zmierzyli swój zbiór gomorem, kto zgarnął dużo, nie miał w nadmiarze, a kto mało, nie brakowało mu do miary. Każdy zebrał swoje według tego, ile powinien. 19. Mojżesz rzekł im: „Niech nikt nie zostawia z tego nawet odrobiny do następnego dnia”. 20. Jednak nie posłuchali Mojżesza. Niektórzy zostawili sobie trochę na następne rano. Lecz zaległy się w tym robaki i zaczęło cuchnąć. Mojżesz rozzłościł się na nich. 21. Zbierali to każdego ranka: każdy tyle, ile mu się należało. Kiedy słońce zaczynało dogrzewać, to topniało.
22. A szóstego dnia zebrali podwójną porcję, to jest dwa gomory na każdego. Wtedy wszyscy przywódcy zgromadzenia przyszli i powiadomili o tym Mojżesza. 23. Mojżesz im odpowiedział: „Jest to zgodne z przykazaniem, które Pan wam ogłosił. Jutro jest szabat, czyli dzień świętego odpoczynku na cześć Pana. Co chcecie upiec, upieczcie, a co chcecie ugotować ugotujcie. Wszystko, co jest ponad miarę, zostawcie jako zapas na jutro”. 24. Zostawili więc część na następny dzień, tak jak im nakazał Mojżesz. I ani nie zaczęło cuchnąć, ani robaki się nie zalęgły. 25. Mojżesz ogłosił: „Jedzcie to dzisiaj. Dzisiaj bowiem jest szabat na cześć Pana. Nie znajdziecie dziś tego na równinie. 26. Przez sześć dni będziecie zbierać. Ponieważ siódmego dnia jest szabat, nie będzie tego.
27. Jednak zdarzyło się tak, że niektórzy wybrali się także siódmego dnia, aby zbierać, ale nie znaleźli niczego. 28. Wtedy Pan przemówił do Mojżesza: „Jak długo jeszcze nie będziecie chcieli słuchać moich przykazań i mojego prawa? 29. Uważajcie, bo to Pan dał wam ten dzień jako szabat. I z tego powodu On sam dał wam w szóstym dniu chleb na dwa dni. Niech każdy siedzi w swoim domu. W siódmym dniu niech nikt nie wychodzi ze swojego miejsca”. 30. Lud zatem świętował szabat w siódmym dniu.
31. Temu chlebowi synowie Izraela nadali nazwę man, manna. Był on biały jak ziarno kolendry, a miał smak jak ciasto na miodzie.
32. Mojżesz powiedział: „Pan takie dał zarządzenie: Weźcie cały gomor tej manny celem zachowania jej dla waszych następnych pokoleń. Niech i one zobaczą chleb, który jedliście na pustkowiach po wyprowadzeniu was przez Pana z Egiptu”. 33. I Mojżesz rzekł do Aarona: „Weź jeden złoty dzban i wsyp do niego cały gomor manny. Postawisz go potem przed Bogiem dla zachowania jej dla waszych przyszłych pokoleń”. 34. Zgodnie zatem z nakazem, danym przez Pana Mojżeszowi, postawił ją potem Aaron przed świadectwem dla przechowania.
35. Synowie Izraela jedli mannę przez czterdzieści lat, aż doszli do zamieszkanej ziemi. Spożywali mannę, dopóki nie dotarli do granic Fenicji. 36. Gomor jest dziesiątą częścią trzech miar.
Biblia Warszawsko-Praska
14. Kiedy rosa uniosła się ku górze, na pustyni dokoła leżały piękne, jakby przypominające szron ziarna. 15. Zobaczywszy to, pytali Izraelici jedni drugich: Co to jest? Rzeczywiście bowiem nie wiedzieli, co to było. Wtedy powiedział do nich Mojżesz: To jest chleb, który Jahwe daje wam do jedzenia. 16. Jahwe rozkazuje, żeby każdy wziął go sobie tyle, ile potrzebuje do jedzenia, przeciętnie jeden omer na głowę. Można więc zebrać go tyle omerów, ile osób znajduje się w namiocie. 17. Tak zrobili Izraelici i zabrali ze sobą jedni więcej, drudzy mniej [pożywienia]. 18. Gdy potem przeliczyli wszystkie omery, okazało się, że ani ci, co wzięli więcej, nie mieli za dużo, ani ci, co zebrali mniej, nie mieli za mało. Każdy miał akurat tyle, ile potrzeba było do życia. 19. Wtedy powiedział do nich Mojżesz: Nikt nie może pozostawić z tego nic do rana. 20. Ale oni nie posłuchali Mojżesza i niektórzy zostawili sobie trochę do rana. I oto zaraz wszystko zrobaczało i zaczęło gnić. A Mojżesz zapłonął na nich gniewem. 21. I codziennie zbierali tyle, ile każdy z nich potrzebował. A gdy tylko słońce zaczynało przygrzewać, wszystko [co pozostało na ziemi] topniało. 22. Szóstego dnia zebrali podwójną ilość pożywienia, czyli po dwa omery na głowę. Natychmiast też przyszli do Mojżesza starsi całego zgromadzenia i donieśli mu o tym. 23. A on im na to: Oto, co kazał wam powiedzieć Jahwe: Dzień jutrzejszy będzie świętem, szabatem uroczystym na cześć Jahwe. Napieczcie sobie wszystkiego, ile chcecie, ugotujcie, co chcecie, a czego nie zdołacie spożyć dziś, zostawcie sobie na jutro. 24. I zostawili sobie [jedzenia] do dnia jutrzejszego, tak jak im nakazał Mojżesz. Nic się nie zepsuło i nie pojawiło się żadne robactwo. 25. Wtedy powiedział Mojżesz: Jedzcie, bo dziś jest szabat [święty] ku czci Jahwe. Dzisiaj nic nie znajdziecie na pustyni. 26. Macie zbierać [to pożywienie] przez sześć dni, natomiast dnia siódmego jest szabat i wtedy nic już nie znajdziecie. 27. Mimo to siódmego dnia również wyszli niektórzy, żeby poszukać pożywienia, ale nic nie znaleźli. 28. Wtedy powiedział Jahwe do Mojżesza: Jak długo jeszcze będziecie się ociągali z zachowywaniem moich nakazów i pouczeń? 29. Patrzcie! Oto Jahwe ustanowił dla was szabat i dlatego szóstego dnia dostarcza wam pożywienia na dwa dni. Każdy pozostaje tego [siódmego] dnia tam, gdzie jest. Dnia siódmego nikt nie opuszcza miejsca, na którym przebywa. 30. Zaczął więc lud odpoczywać dnia siódmego. 31. A pożywienie to synowie Izraela nazywali manną. Było to coś białego, jakby ziarna kolendru, a smakowało jak placek z miodem. 32. I powiedział Mojżesz: Jahwe nakazał: Jeden omer manny zachowajcie dla pokoleń, które przyjdą po was, żeby zobaczyły one ten chleb, którym was karmiłem na pustyni, kiedy was wyprowadzałem z Egiptu. 33. Do Aarona zaś Mojżesz powiedział: Weź to naczynie, wsyp do niego cały omer manny i postaw przed Jahwe. Niech będzie przechowywana dla przyszłych pokoleń. 34. Wziął zatem Aaron mannę i – jak Jahwe polecił Mojżeszowi – umieścił ją przed Świadectwem, gdzie miała być przechowywana. 35. Żywili się Izraelici manną przez czterdzieści lat, to znaczy dopóki nie weszli do krainy zamieszkanej przez ludzi. Jedli mannę, dopóki nie dotarli do granic Kanaanu. 36. Omer – to dziesiąta część efy.
Biblii Ekumeniczna
14. Gdy warstwa rosy uniosła się, na powierzchni pustyni leżało coś drobnego, ziarnistego jak szron na ziemi. 15. A gdy Izraelici to zobaczyli, pytali jeden drugiego: Co to? – ponieważ nie wiedzieli, co to jest. Wówczas Mojżesz im wytłumaczył: To jest chleb, który PAN dał wam do jedzenia. 16. To zaś PAN wam nakazał: Zbierajcie z tego, każdy tyle, ile potrzebuje, omer na głowę, zgodnie z liczbą osób w namiocie. 17. I Izraelici tak zrobili: jedni zbierali więcej, drudzy mniej. 18. Kiedy mierzyli na omery, ten, kto zebrał więcej, nie miał w nadmiarze, a temu, kto miał mniej, nie zabrakło. Każdy zebrał według swoich potrzeb. 19. Wtedy Mojżesz powiedział do nich: Niech nikt z tego co pozostało, nie zostawia nic do rana. 20. Ale niektórzy nie usłuchali Mojżesza i to, co pozostało, przetrzymali do rana. Wówczas to pokryło się robactwem i cuchnęło. I Mojżesz rozgniewał się na nich. 21. Zbierali codziennie rano, każdy według swych potrzeb. A gdy słońce przygrzewało, wtedy reszta topniała. 22. Szóstego zaś dnia zbierali chleb podwójnie, po dwa omery na każdego. Wszyscy przełożeni zgromadzenia przyszli więc i donieśli o tym Mojżeszowi. 23. A on im oznajmił: Tak powiedział PAN: Nadchodzący dzień jest dniem odpoczynku, świętym szabatem PANA. Upieczcie, co macie upiec, i ugotujcie, co macie ugotować. A wszystko, czego macie w nadmiarze, przechowajcie do rana. 24. Pozostawili więc to do rana, tak jak nakazał Mojżesz, i nie psuło się ani nie było w tym robactwa. 25. Mojżesz powiedział: Zjedzcie to dziś, ponieważ dzisiaj jest szabat, dzień dla PANA. Dziś nie znajdziecie tego na polu. 26. Będziecie zbierać przez sześć dni, ale siódmego dnia jest szabat, więc w tym dniu tego nie będzie. 27. Ale siódmego dnia niektórzy z ludu wyszli, aby zbierać, jednak nic nie znaleźli.
28. PAN powiedział do Mojżesza: Jak długo jeszcze nie będziecie chcieli przestrzegać Moich przykazań i praw? 29. Patrzcie! Przecież PAN ustanowił wam szabat, dlatego On daje wam w szóstym dniu chleb na dwa dni. Niech każdy zostanie na swoim miejscu i siódmego dnia niech nikt nie opuszcza swego miejsca zamieszkania. 30. Lud więc odpoczywał siódmego dnia. 31. Dom Izraela nazwał ten pokarm manną, a ona była biała jak ziarno kolendry i smakowała jak ciasto z miodem.
32. Mojżesz powiedział: Tak nakazał PAN: Napełnijcie nią omer i przechowajcie dla przyszłych pokoleń, aby zobaczyły chleb, którym karmiłem was na pustyni po wyprowadzeniu z ziemi egipskiej. 33. Następnie Mojżesz powiedział do Aarona: Weź jeden dzban, napełnij go omerem manny, postaw go przed PANEM, aby został przechowany dla przyszłych pokoleń. 34. Zatem, tak jak PAN nakazał Mojżeszowi, Aaron postawił to przed Świadectwem na przechowanie. 35. Izraelici zaś jedli mannę przez czterdzieści lat, aż przyszli do zamieszkałej ziemi. Jedli mannę aż do przybycia do granicy ziemi Kanaan. 36. Omer jest dziesiątą częścią efy.
źródło: https://biblia.tb.org.pl/biblia/BE/EXO.16/Ksi%C4%99ga-Wyj%C5%9Bcia-16/
Biblia Gdańska
z 1881 r.
14. A gdy przestała padać rosa, oto, ukazało się na puszczy coś drobnego, okrągłego drobnego jako szron na ziemi. 15. Co gdy ujrzeli synowie Izraelscy, mówili jeden do drugiego: Man hu? bo nie wiedzieli, co było. I rzekł Mojżesz do nich: Tenci jest chleb, który wam dał Pan ku jedzeniu. 16. Toć jest, co rozkazał Pan: Zbierajcie z niego każdy, ile trzeba ku jedzeniu, po mierze Gomer na osobę, według liczby dusz waszych; każdy na tych, którzy są w namiocie jego, zbierajcie. 17. I uczynili tak synowie Izraelscy, i zbierali jedni więcej, drudzy mniej. 18. I mierzyli w Gomer, i nie zbywało temu, co więcej nazbierał, ani nie dostawało temu, co mniej; każdy według tego, co mógł zjeść, nazbierał. 19. Mówił też Mojżesz do nich: Żaden niech nie zostawia z niego aż do zarania. 20. Jednak nie usłuchali Mojżesza; ale zostawili z niego niektórzy aż do poranku, i obróciło się w robaki, i zśmierdło się; i rozgniewał się na nie Mojżesz. 21. A zbierali to na każdy dzień rano, każdy według tego, co mógł zjeść; a gdy się zagrzało słońce, tedy ono topniało. 22. A gdy było dnia szóstego, zbierali chleb w dwójnasób, po dwu Gomer na każdego. I zeszły się wszystkie książęta zgromadzenia, oznajmując to Mojżeszowi. 23. Który im rzekł: Toć jest, co mówił Pan: Odpocznienie sabbatu świętego Panu jutro będzie; co macie piec, pieczcie, a co macie warzyć, warzcie, a cokolwiek zbędzie, zostawcie sobie, a zachowajcie do jutra. 24. Zostawiali tedy ono na jutro, jako był rozkazał Mojżesz; a nie zśmierdło się, i robak nie był w niem. 25. I mówił Mojżesz: Jedzcież to dziś, bo dziś sabbat Panu; dziś nie znajdziecie tego na polu. 26. Przez sześć dni zbierać to będziecie, a dnia siódmego sabbat; nie będzie weń manny. 27. I stało się dnia siódmego, wyszli niektórzy z ludu, aby zbierali; ale nie znaleźli. 28. Tedy rzekł Pan do Mojżesza: I pókiż nie będziecie chcieli przestrzegać przykazań moich i zakonu mego? 29. Patrzcie, iż wam Pan dał sabbat, dlatego w dzień szósty daje wam chleb na dwa dni; zostawajcie każdy na miejscu swem, niech nie wychodzi żaden z miejsca swego w dzień siódmy. 30. I odpoczywał lud dnia siódmego. 31. I nazwał dom Izraelski imię onego pokarmu Man, który był jako nasienie koryjandrowe, biały, a smak jego jako placki z miodem. 32. Mówił też Mojżesz: Tak rozkazał Pan: Napełnij Gomer z niego na chowanie w narodziech waszych, aby widzieli chleb ten, którymem was karmił na puszczy, gdym was wywiódł z ziemi Egipskiej. 33. Rzekł zatem Mojżesz do Aarona: Weźmij wiadro jedno, a nasyp w nie pełen Gomer manny, a postaw je przed Panem na chowanie do narodów waszych. 34. Jako przykazał Pan Mojżeszowi, tak postawił je Aaron przed świadectwem na chowanie. 35. A synowie Izraelscy jedli mannę przez czterdzieści lat, aż przyszli do ziemi mieszkania; mannę jedli, aż przyszli do granic ziemi Chananejskiej. 36. A Gomer jest dziesiąta część miary Efa.
.